de Mediterrane 2015
Na een laatste koffie bij Janny en Martien vertrekken we op dinsdag 31 maart uit Las Palmas, Gran Canaria richting Madeira. Het wordt een mooie overtocht , wel starten we met een fikse deining . Sinds november vorig jaar hebben we niet meer (echt) gezeild ………….. dus absoluut geen zeebenen Ik ben flink zeeziek voor een dag en daarna gaat het wel weer. Vrijdagmorgen lopen we Funchal op Madeira aan. Er is geen plaats in de Marina op dat moment, we moeten wachten totdat een grote catamaran vertrekt . Wij krijgen zijn plaats toegewezen, naast een oude British Steel racer. Tot die tijd dobberen we in de buitenhaven en genieten van een rustig ontbijt.
Madeira is mooi. Het is nog wat vroeg voor de bloemenpracht waar het eiland om bekend staat, maar het is Pasen en gezellig druk. De terrasjes lonken met dit mooie weer en we slenteren wat door deze mooie stad. Met onze ochtendwandeling (in hoog tempo) leren we al snel de hele stad verkennen. Zondag pakken we de bus van 07.40 naar Ribeiro Frio. De busrit op zichzelf is een schitterende tocht. In de middle of no-where beginnen we onze wandeling naar Camacha. Schitterende smalle paadje langs steile wanden en door bossen. Het oude kanalen systeem, Lavadas genaamd, is nog aardig in takt over het eiland. Bij vertrek is het echt koud , handschoenen waren welkom geweest, maar verder dalend wordt het al snel warmer. En uiteindelijk is het korte broek en T-shirt. De wandeling was 26 km. !!!
Maandag 6 april is er een mogelijkheid om te vertrekken richting Gibraltar. Voor deze tocht plak ik weer eens een pleister achter de oren . Het helpt fantastisch en ik heb geen last van zeeziekte.
De zee is weer onstuimig en de wind draait in het begin van achter naar half naar hoog aan de wind en uiteindelijk kunnen we met halve wind de zeilen trimmen. Na enige tijd gaat het 1e rif erin, daarna het 2e en ook de fok reven we. Totdat het hele verhaal zich weer in omgekeerde volgorde afspeelt en uiteindelijk de Code0 uit het voorluik komt, gevolgd door de Genaker , die niet lang op blijft want er is niets meer over van de wind en de motor gaat aan.
Vrijdag nacht naderen we de straat van Gibraltar, de zeilen staan weer bij en de wind neemt enorm toe. In de loop van de ochtend blaast hij met windkracht 8 de straat uit. We willen aan de noordzijde naar binnen varen, maar na enige tijd besluiten we dat het te ruig is en voor ons onbekend water. We vallen we af en varen richting Cadiz, de boot spuit met bijna 11 knopen vooruit. Tijd om weer een nieuwe gribfile binnen te halen die ons vertelt dat de wind zeer spoedig gaat afnemen. Met Cadiz in zicht keren we om en lopen uiteindelijk heel rustig de haven van La Linea binnen , net naast Gibraltar. Het was een fraaie zeiltocht met veel werk aan de winkel !
Naast ons ligt de Simmertime waar we gisteren al marifoon contact mee hadden. Zij zijn motor-zeilend naar door de straat naar binnen gevaren.
Het is 11 april. Gibraltar blijft een raar verschijnsel. De hele dag staan er files van mensen die het ‘staatje’ in willen, gelukkig is douane een peulenschilletje anders was het leed niet te overzien. De toeristen komen voor de ROTS en de Spanaarden voor de goedkope boodschappen. Wij komen voor beide. La Linea zelf heeft een aardig oud centrum en verder is het goed fietsen in de omgeving. We ‘beklimmen’ de ROTS wat vele malen mooier is dan met het busje omhoog gaan, de apen bekijken en weer naar beneden.
Op 18 april gaan we weer verder. Almerimar is de bestemming waar we een tijdje zullen blijven liggen. Het is er niet duur, de haven ligt goed beschut en alle voorzieningen zijn in de buurt. Later komen we er achter dat Almerimar wel een ontzettende uithoek is, gelegen tussen de Spaanse kassen-cultuur . De havenmeester vertelde ons trots dat je vanuit de ruimte als eerste herkenning op aarde het Amazone gebied en de Spaanse kassen ziet !! Ik geloof dat ik het eerste gebied prefereer. (al ben ik er nooit geweest) . De Simmertime ligt ook een tijdje in de Marina, wat veel gezelligheid geeft.
Het Marinadorp is uitgestorven, de helft van het appartementen complex is permanent gesloten. Er zijn nog maar weinig toeristen. Wel een golfbaan op loopafstand, waar we een paar keer spelen. De stad El Ejido ligt op 7,8 km en daar fietsen we net gemak naar toe (of met de bus).
Ik vlieg vanuit Malaga naar Brazilië om met Lars en familie 2 weken rond te trekken. (zij hadden al geboekt om ons daar op te zoeken). Het wordt een prachtige trip , maar ook erg veel genieten van kinderen en kleinkinderen.
Har bezoekt in die tijd Granada , Cordoba , verkent de Sierra Nevada en haalt mij op 18 mei weer op in Malaga. We blijven nog een tijdje in Almerimar hangen en vertrekken op donderdag 28 mei richting Balearen. Slechts een route van 130 mijl, maar we leggen op de een of andere manier heel veel extra mijlen af (het was wel opkruisen, maar toch ?) . Vrijdagavond valt het anker vallen voor de haven van Salinas op Formentera.
We bekijken het plaatsje , gaan met de bus een eind richting vuurtoren en maken daar een leuke wandeling. Zondag ankeren we opnieuw aan de NW kant van het eiland en verbazen ons over het weekend leven van de rijke Spanjaarden (of misschien wel buitenlanders). Het ene megajacht na het andere laat zijn anker vallen. Natuurlijk zijn we wel wat gewend uit de Carieb maar een helikopter op het achterdek hebben we nog niet meegemaakt. Petje af voor de piloot, het blijft toch een wiebelend draaiend schip.
Juni 2015
We steken over naar Ibiza, slechts 7 mijl naar Ses Salinas (op de Balearen wordt Catalaans gesproken vandaar het ses) . Met de bus rijden we naar Ibiza stad, eigenlijk gebruiken ze hier de oude naam Eivizza. Even wat inkopen doen bij de Lidl.
In de komende dagen ‘cruisen’ we langs het eiland. De zuid en westkust zijn erg mooi. Geel, bruine rotsen , steile bergwanden en groene heuvels erachter. Onderbroken door vele kleine zandstrandjes waar het goed ankeren is. De bebouwing (privé huizen en hotels, appartementen) aan de zuid en west kust zijn goed geïntegreerd in het landschap. De rotspartijen vanaf en voor Punta del Embarcador zijn indrukwekkend. Helaas is San Antonio Abad een voorbeeld van hoe het niet moet, hoge flats etc.
We gebruiken (tot nu toe )de volgende ankerplekken Ses Salinas , Cala d’Hort, Cala Moli (Vedella is mooier maar was vol) San Antonio.
Internet aan boord is moeizaam of gewoon niet mogelijk, zelfs op de kant is het beperkt. Deze keer dan ook geen foto’s.
Andere plannen
Las Palmas
De vele tegenslagen die we met de boot gehad hebben blijven
niet zonder gevolgen. Het heeft heel veel tijd en geld gekost om de boot in de
optimale conditie te brengen waarin ze nu is. Na lang aarzelen heeft Harry besloten
dat hij niet weer in een dergelijke situtatie
wil belanden en zeker niet in verre
onbekende landen. De overtocht naar
Brazilie zou lang en hoogstwaarschijnlijk zwaar geweest zijn. Met als mogelijk
gevolg opnieuw schade. Daarom is de
beslissing gevallen dat we niet naar
Zuid Amerika gaan. Een moeilijk besluit
wat vraagt om nieuwe plannen, die intussen vorm beginnen aan te nemen. We gaan
vanuit Gran Canaria naar Madeira en vandaar naar de Middellanse Zee.
Voorlopig niet veel nieuws voor de blogsite. Veel groeten
Ans en Harry
Gran Canaria
laatste dagen Tenerife en naar Gran Canaria
.jpg)
We worstelen nog een tijd met de giekneerhouder. We nemen
contact op met de lokale vertegenwoordiger, de fabriek in Frankrijk, tuigers in Nederland en uiteindelijk valt de
beslissing dat neerhouder er toch op
gaat zonder verder in te korten. Het
kostte allemaal tijd en vooral veel ergernis. Nu kunnen we weer verder en bestellen diesel,
die met de tankwagen op de kade aangeleverd wordt.
Het weer is een stuk mooier geworden. Fris in ochtend ,
avond en nacht maar overdag maakt het zonnetje alles goed. Ik begin de dagen met een stevige wandeling
naar San Andres. Een klein stukje om het
haventerrein af te komen, vervolgens langs de boulevard en daarna over het
strand naar het einde van de baai. Een dik uur heen en terug. Ik ben zeker niet
alleen, de mensen hier zijn sportief, er wordt veel gewandeld, joggen, fietsen etc.
Iedere dag na het werk zie je veel mensen van Santa Cruz naar San Andres lopen.
Twee maal nemen we de bus naar Igueste een schitterend
bergdorpje aan het einde van de weg (de wereld). Vandaar wandelen we naar Chamoa
en moeten daarvoor een bergrug over ………….. 600meter stijgen !!! oef ……… Dat was lang geleden. Aan de andere kant van de berg raken we
elkaar kwijt , hoe is het mogelijk . Helaas heeft Harry de rugzak met water en
geld en de telefoon heeft geen bereik .
Later merken we dat we op verschillende plekken op elkaar hebben zitten wachten maar uiteindelijk besluit ik om terug
te liften naar Santa Cruz. Een aardig
Duits echtpaar neemt me al snel mee …………… en ja , na een paar minuten zien we
Har langs de weg lopen en mag ook hij mee in de auto.
De 2e wandeling vanuit Igueste gaat naar de
vuurtoren. Veel simpeler maar ook mooi. Alleen de busrit naar het dorp is
eigenlijk al de moeite waard.
 |
| zondag markt las palmas |
Vrijdag 13 febr. vertrekken we naar Gran Canaria, Las
Palmas, Marina de la Luz. Iets meer dan
50 mijl, wind NNE , 13kn en goed weer . We vertrekken om 9uur en gooien om 5
uur het anker uit ………….. tenminste dat
proberen we. De ankerlier is niet in
beweging te krijgen. Dan maar in de
Marina waar volop plaats is.
We ontmoeten Martien en Janny die hier met hun boot liggen. Zij hebben voor
ons een nieuwe waterpomp uit Nederland meegenomen. Nog diezelfde avond, als we een beetje uitgerust zijn lopen we naar de
sailors Bar waar een ‘Hollandse avond’ schijnt te zijn met live music. Inderdaad
veel Nederlanders hier , tijdelijk maar ook veel semi -permanent . Wat
een gezelligheid na zo’n maandje op de jachtwerf, Guido en Hilde maken muziek en zelfs Andre
Hazes vinden we op zulke momenten een topper. We maken kennis met verschillende mensen en de
sailors bar wordt de komende tijd onze stamkroeg, al is het maar omdat we daar
kunnen internetten.
 |
| noorderstrand las palmas |
Verder wordt het een saai en intussen overbekend verhaal.
Het relais van de ankerlier moet vervangen worden en ook de radar blijkt niet
te werken. We concluderen wel dat de
meeste problemen die we nu over ons heen krijgen veroorzaakt worden of het gevolg zijn van corrosie,
aantasting van het zoute water is
verwoestend.
We moeten weer geduld opbrengen. Er is een relais voorradig,
allen een ander serie nummer. Beter even checken met de fabriek in Engeland of we deze ook kunnen gebruiken. Precies een week later is het voor elkaar. Nu
nog de radar, geloof het of niet maar de Simrad dealer zit in Tenerife.
We wisselen ook de bladen van de windgenerator, de oude
zien eruit of de muizen eraan gevreten hebben. En als we dan toch bezigzijn
geven we de ankerlier een nieuwe verf beurt, proberen de watermaker uit na
bijna een jaar stilstand (en die werkt als vanouds), en doen nog wat poets
werk.
Intussen hebben we Las Palmas helemaal verkend, de oude
stad, de stranden en boulevard, de nieuwe stad, winkels, markt etc. en de wasmachine in de Marina . We trekken regelmatig met Janny en Martien op en ook met andere mensen veel steigerpraatjes of koffie leutjes. Tussendoor denken we na om wat extra
beveiliging voor Brazilië op de boot aan
te brengen. Er komt een grote
schijnwerper op het dek, en we zullen zorgen voor een automatische hoorn. Veel licht en herrie is denk ik het enige wat
je kunt doen.
 |
| oude stad Las Palmas |
Over het algemeen is het mooi weer maar fris. We liggen met de kuipingang in de wind zodat
we niet al te vaak in T-shirt zitten. In deze Marina lig je met mooringlijnen
voor en de achterkant tegen de steiger.
Dat geeft nogal wat gezwaai van de boot vooral bij laag water. Het is
zwaar op de landvasten zodat we al een
achtertros verspeeld hebben. Eigenlijk moeten er springveren tussen maar die
hebben we niet aan boord.
Nu is het 23 maart,
zou het lukken om deze maand te vertrekken ????
Tenerife 2
Er heerst veel griep in Nederland en vooral de kleinsten
hadden daar veel last van. Maar gelukkig
was er ook tijd voor logeerpartijen, wat intussen een huis vol kan zijn met 5
kinderen/tjes. Het echte Kerstdiner met kalkoen werd uitgesteld tot eind
Januari, nog een hele klus om in die tijd zo’n beest te vinden. Bizar genoeg lag er toen wel sneeuw, de sfeer
was prima en het diner heerlijk. Er was ook tijd om te skiën en te schilderen in het
appartement in Zwitserland. Door het
overlijden van mama werd het verblijf daar 2x onderbroken en zo reden we 3x
dezelfde route. Uiteindelijk lag er op het laatst genoeg sneeuw om heerlijk te
skiën.
Aan boord is alles zoals verwacht,……. dikke laag vulkaanstof, schuurstof, en ander
afval op de boot. Maar ik start geen schoonmaakacties, we moeten immers zelf
beginnen met het schuren van de onderkant. Veel zwaar en vies werk. Als het klaar is gaat de Primocon over de oude anti-fouling, en
vervolgens 3 lagen anti-fouling. We gebruiken
Jotun Seamaster in het blauw. Het weer
werkt mee , het is vrij koud vooral ’s
nachts en het waait soms heel hard. Maar
de verf kan goed drogen.
Intussen pakken we ook de vloer van de kajuit aan. Die
bestaat bij ons uit losse multiplex platen, de grootste 80x80, die op een
aluminium frame liggen. We moeten
ze regelmatig kunnen openen omdat watertanks, accu’s, boiler, watermaker,
pompen etc er allemaal onder zitten.
Vloerbedekking is dus geen optie. We kiezen voor Interdeck van International, dekverf
met anti slip en in de juiste kleur. Sahara Beige. Eerst 2 lagen primer en dan 2 lagen
Interdeck. Halverwege moeten we het 2e
blik Interdeck aanbreken. Tot mijn grote schrik is er een enorm
kleurverschil. De winkel checkt alle
blikken (2) die ze hebben maar de kleur van het 2e blik is kennelijk
de juiste …………… met boze tegenzin worden alle platen opnieuw geschilderd. Groot nadeel
van deze verf is dat het 3 dagen moet uitharden ………. Het wonen aan boord was redelijk on-comfortabel !!! Maar het resultaat is naar wens, hopelijk
blijkt het in gebruik ook te voldoen.
 |
| een nieuwe afsluiter |
We vervangen een deel van de afsluiters (na 10 jaar) door kunststof afsluiters. Meer
uit voorzorg dan noodzaak want er was geen lekkage. Bovendien wilden we voor de
nieuwe watermaker aparte toe- en afvoer punten hebben.
Ook de 2 schakelaars voor de elektrische lier worden
vervangen, het UV licht in de tropen heeft
het rubber volledig verteerd.
Er moet ook bevoorraad worden De boot was helemaal ‘leeg’ wat etenswaren betreft. Gelukkig is de busverbinding naar Santa Cruz
zeer frequent vanaf de werf . Het is goed winkelen in Santa Cruz en we komen
met rugzakken vol voedsel uit de
Carrefour of El Corte Ingles.
San Andres is een klein dorpje verderop. Een leuk wandelingetje van 20 min.
Ook daar wat winkeltjes en vooral een heerlijk restaurant waar we mijn
verjaardag konden vieren.
Voor de ‘broodnodige’ ontspanning bezoeken we Carnaval in Santa Cruz. Het wordt groots gevierd op
Tenerife. Kermis, optocht, verkleed etc.
Er doen zoveel mensen mee aan de parade dat het aantal kijkers/
bewonderaars niet meer zo groot kan zijn.
We hebben Carnaval in Rio dan wel niet gehaald maar zijn werkelijk onder de indruk van het
feest hier.
De TEGENVALLERS waren er natuurlijk ook.
De drinkwaterpomp bleek
bij aankomst volledig vast te zitten. Na demonteren, gangbaar maken en monteren
doet hij het precies 24 uur. Voorlopig varen we nu met een simpele tijdelijke
pomp met een aan/uit regeling. Een goede, met volume regeling moet nog ergens op de kop worden getikt worden.
De 24V pomp was so wie so niet ruim voorhanden. Pompen blijken een behoorlijk
onderhoudspunt aan boord te zijn, dat
geldt voor handtoiletpompen, dompel/bilgepompen en dus ook voor drinkwaterpompen.
De schuurmachine ging stuk, onmisbaar voor het schuren van de onderkant
van de boot. We kopen een nieuwe , veel krachtiger dan de vorige wat het werk
een beetje verlichtte.
De giek had 2 scheurtjes vlak bij het lummelbeslag. Waarschijnlijk
veroorzaakt door een wat heftige klapgijp voor de Amerikaanse kust bij een
frontpassage toen we onderweg waren naar New York. We ontmoeten Paul op de werf,
een Hollander die een aluminium boot aan het lassen is.
Vrijdag 27 februari, we gaan te water. Ze laten ons even in de sling hangen om de nieuwe
afsluiters te testen. Geen lekkages …………… Nu kan Paul met zijn apparatuur redelijk dicht bij de boot
komen. Het kost wat moeite om alles klaar te zetten en aan te sluiten. Hij
boort een paar gaatje, schuurt, slijpt, last, en daarna weer de hele zaak
afbreken. Mooi gedaan en de giek is nu sterker dan ooit.
Hij werkt samen met een Spanjaard die voor ons ook nog
wat rvs=laswerk verricht aan een van de giekbeslagen. De giekneerhouderbeslagen van giek en mast richt, vlakt en lijnt hij keurig uit.
Maar helaas de nieuwe giekneerhouder past niet. Als Paul klaar is willen we hem monteren en
constateren dat hij te lang is. Intussen
is het vrijdag na 17:00 uur , niemand meer te bereiken en op de verdere
afhandeling zitten we nu te wachten.
Abonneren op:
Reacties (Atom)