Martinique

Frankrijk’s op 1 na grootste eiland , 65 km lang en ongeveer 20km breed. Populatie ongeveer 400.000 inwoners. Ook weer een echt “departement”, dus bestuurd vanuit Parijs. Het is hier een  samensmelting van Carribisch en Frans, maar ze zijn vooral Frans.  Mont Pelee, 1397 meter, is de nog enigzinds rokende vulkaan in het Noorden van het eiland. In 1902  werd de hoodfstad St. Pierre geheel verwoest. Sindsdien is Fort de France de nieuwe hoofdstad .  Het eiland is groen, heeft goede wegen en een ideaal klimaat. Het Zuidelijke deel is dichter bebouwd dan het Noorden.  We gaan voor anker in de baai van Le Marin. Thuisbasis voor vele charter companies, de enorme haven Port de Plaisance ligt helemaal vol. In de baai liggen de meeste cruisers , zo’n 200 boten om ons heen.  Voor ons dus vooral een reparatie stop   De radar die gerepareerd moet worden en de regelaar voor het laden (charge regulator van Mastervolt) van de accu’s is echt kapot.  Aan de radar kan gesleuteld worden. Beide is zoals verwacht rampzalig.  We zijn hier op 28 mei aangekomen en de radar was 7 juni klaar. De in Frankrijjk bestelde regulator moet vandaag  (9 juni) nog komen !!!!  Er gaan 6 vliegtuigen per dag naar Frankrijk dus wat is het probleem ???

Maar er zijn ook leuke dingen. De zoon van goede vrienden , Haiko , woont en werkt hier.  We ontmoeten hem al snel de 2^e avond. Er valt veel  te kletsen. Informatie en  indrukken van een land van  iemand die er woont en werkt, zijn meer waard dan een lonely planet.  Het lijkt hier best welvarend maar 30% van de bevolking is werkeloos.  De vakbonden zijn oppermachtig wat het werkklimaat nogal onaangenaam maakt. Haiko zal dit een understatement noemen.

We bezoeken Haiko thuis en maken  een mooie wandeling maken, Canal des Esclaves,  We mogen de auto lenen en toeren over het zuidelijke deel van Martinique. De vulkaan slaan we deze keer over , er komen er nog een aantal op de volgende eilanden.  We nodigen Haiko en vrienden uit om aan boord te komen eten.  4 man in de dinghy is net even iets anders  …….. heen gaat het goed maar terug tegen de golven in … sorry sorry maar iedereen wordt drijfnat.   Voor hun dus met natte broek  nog een uurtje in de auto.   Wanneer we hier na en week nog liggen eten we nog een keer gezamenlijk. Haiko heel veel dank voor je gastvrijheid.

 

De dagen  gaan  zomaar voorbij. Wij varen af en aan naar de kant. Radar checken, niet goed, ander onderdeel , weer checken etc.  Gelukkig hangt de radar niet in de mast en is redelijk toegankelijk !

Open wifi mag niet in Martinique, dus ook veel kopjes koffie bij Mango Bay. Het weer  is niet fantastisch, veel regen.  Maar natuurlijk nooit koud.

Intussen worden er nog andere klussen gedaan, kleine zeilreparaties, kussens repareren, een nieuw wartelblok voor de kotterfok, weer eens 2 nieuwe zeillatten in de fok  en de dinghy krijgt een jasje ter bescherming tegen altijd verwoestende UV stralen. 

Sinds een paar dagen liggen er nog 2 Nederlandse boten. De Horta en de Biba, de laatste uit St Annaland , die kenden we natuurlijk  vrij goed.  Vreemd dat je met landgenoten dan ook gelijk contact hebt , die Fransen zijn toch niet zo toegankelijk.  We drinken in ieder geval gezellige biertjes.  Beide gaan vandaag weg. Wij wachten nog tot maandag of onze Regulator nu eindelijk aankomt. Zo niet dan vertrekken we toch, we hebben van Bert van de Biba een regulator kunnen lenen, en dan zien we  wel hoe de andere later opgehaald wordt. Door ons of door Harm van de Horta die nog een tijdje hier blijft rondzeilen.

 

Leeward Islands

Voor mensen die niet vertrouwd  zijn met de Carieb wordt dit een rommelig verhaal. Al die dagtochten, al de verschillende baaien en/of eilanden, het is zeker verwarrend. Maar ja de blogsite is ook bedoeld als naslag werkje voor onszelf dus ik waag me toch maar aan een verslag.
 
Dinsdag 7 mei : we vertrekken vanuit de Gorda Sound  naar St. Maarten.  Een tocht van ongeveer 80 mijl, maar geen bezeilde koers. De Anegada passage gaan we kruisend oversteken. We doen het rustig aan om met het eerste daglicht voor St Maarten te kunnen ankeren.

In de komende 3 weken zeilen we tot Martinique. De meeste tochten zijn dagtrips maar soms is de oversteek tussen de eilanden wat langer en varen we een nacht door. Ieder eiland heeft zijn eigen passage ofwel oversteek naar het volgende eiland. Dat zijn de moeilijkste stukken, de Atlantische deining is fors, zeker nu het de komende weken flink blijft waaien. Het regent steeds meer en we worden vaak geplaagd door zware buien die naast/ achter en voor ons hangen of gewoon recht boven. Soms gepaard met wind soms juist niet, je weet het nooit van te voren.

In de juiste volgorde nemen we de volgende route.

 St Maarten , we blijven tot zondag  buiten op anker liggen. Bootboodschappen bij Budget Marine, huishoudboodschappen, alle gasflessen worden gevuld en we ontmoeten vrienden bij Lagoonies. Best een paar leuke dagen

We blijven 7 dagen in Barbuda en Antigua.  Het is niet zo ver maar er moet nog gekruist worden, omdat de koers is nog te oostelijk. We zeilen ’s nacht en komen zo bij dageraad aan. Barbuda was bijzonder, het enige vlakke eiland wat we in de Carieb zien. Mooie witte stranden en heel rustig.

In Antigua beginnen  we bij St John ( de hoofdstad maar niet leuk) . Vervolgens : Deep Bay, om even boven het wrak te snorkelen :

 Five Islands , waar we ankeren net achter Stoney Horn, een prima plek met Wi-Fi van het resort :




 daarna naar de zuidkust, we pakken het Goat Head Channel wat een leuke uitdaging is om tussen het  enorme rif en de kust te zeilen.

 

We ankeren in Falmouth Harbour. English Harbour bezoeken we lopend via een mooie wandelingover de kliffen en rotsen langs de kust. Het is intussen Pinksteren en na afloop van het grote vistoernooi kopen we verse Mahi Mahi voor $12 per pound. We moeten er 2 uur voor in de rij staan maar daarna ligt de vriezer vol met 3 kilo schoongemaakte vis.

links Falmouth Harbour, rechts English Harbour

De volgende bestemming is Guadeloupe en de Isles des Saintes, waar we ook een week blijven. We zijn nu in Frankrijk, betalen met Euro’s , kopen stokbroodjes, pain au chocolat, goede wijn etc. We liggen in Deshaies, een leuk plaatsje, je kunt er heerlijk wandelen, winkelen en eten. We huren een auto en verkennen de zuidkant van Basse-Terre, verreweg het mooiste gedeelte van het eiland. De nog altijd actieve vulkaan La Souffriere ligt meestal in de wolken maar we wandelen met redelijk zicht naar boven. Een mooie wandeltocht.

 

 



Columbus ontdekte de eilanden ten Zuiden van Guadeloupe op Allerheiligen, vandaar Isles des Saintes. Het was 5 uur varen van Deshaies, weer heel schilderachtig en heel Frans.

 





Het volgende stukje Frankrijk is Martinique. We vertrekken vroeg 06.30 , een pittig tochtje en om 18.00 zijn we in St Pierre. Allen maar voor 1 nacht , daarna verder naar de zuidkust van het eiland naar de Cul-de-Sac de Marin. Een grote baai met veel schepen en een gigantische Marina (Port Plaisance) die helemaal vol is.

Voorlopig blijven we hier even. De radar moet gemaakt worden en de externe spanningsregelaar van de dyname is kapot. Ofwel in gewone taal, de motor laadt de 24 volts batterijen niet meer.

Meer Martinique verhalen de volgende keer.

Virgin Islands

                             
De Virgin Islands is een grote groep eilanden die  verdeeld zijn tussen Amerika (USVI’s) en Engeland (BVI’s) Men spreekt ook nog van de Spanish Virgin Island  (of wel de Passage Islands) maar die horen bij Puerto Rico en dus bij de USA.   De ideale ligging, de constante tradewinds  en de vele beschermde baaien maar vooral het heerlijke klimaat, maakt het tot een ideaal gebied voor  zeilers.

 Als eerste bezoeken we nog een stukje Puerto Rico

Op 25 april vertrekken we naar Culebra.  Vorig jaar maakten we hier een ‘noodstop’ nadat de autopilot het begaf en we de windvaan stuurinrichting moesten monteren. Deze keer gaan we eens rondkijken. We ankeren achter in  Bahia Honda vlak bij het stadje Dewey .  Er is nog tijd om even rond te varen met de dinghy en wat te drinken bij Dinghy Dock. De volgende morgen wandelen we in 45 min. (helaas langs de weg)naar Flamingo Beach. Inderdaad zo mooi als beschreven in de gidsen maar helaas niet meer ongerept.  Omdat we  er voor de eerste lading toeristen zijn, valt het mee.

Toch vinden we een onverharde weg om de lagune heen, de lagune is  waarschijnlijk  een oude zoutpan en vandaar de naam Flamingo Beach. Weer op de weg aangekomen krijgen we een lift van een aardige jongen in een buggy.  Dat scheelt want het is intussen behoorlijk warm.

 

We willen hier ook uitklaren uit de US.  Zaterdagmorgen lopen we naar het vliegveld en wachten  tot de douane beambte met het vliegtuigje aankomt . Daarna is het snel gebeurd. 

 Voor we definitief de US verlaten willen we een stop in Culebrita maken. Een eilandje net om de hoek.  Helaas staat er een stevige noorderlijke groundswel direct in de baai en dat belemmert ons om daar te ankeren. We gooien het anker uit aan de westkant en snorkelen en zwemmen naar het strand.  Al wandelend komen we bij de andere baaien. Het is hier prachtig en slechts  zo hier en daar wat mensen. Har loopt ook nog naar de vuurtoren maar ik wacht wel beneden. We besluiten hier niet te overnachten en varen terug naar Culebra. Onze watermaker is stuk  en we hopen aan een steigertje wat water te kunnen krijgen, helaas geen succes.

Volgende morgen 28 april, vertrek om 7 uur.  Bestemming USVI.  Begin 20^e eeuw kochten de Amerikanen voor 25 miljoen dollars de volgende eilanden van Denemarken,  st John, St. Thomas en St. Croix .  Zo verzekerden ze zichzelf van en goede controle over de toegang tot de Caribische zee.  Wij doen allen St.John aan en gooien anker uit in Salt Pond Bay.  De woorden mooi en prachtig maar erg toeristisch , kun je in deze omgeving niet genoeg gebruiken.  Ik ga snorkelen en kom een bijzondere adelaars rog tegen. Heb nog steeds geen goed vissenboek aan boord zodat ik je de naam schuldig moet blijven. 

 Volgende bestemming  zijn de BVI’s  daartoe behoren  Tortola, the Channel  Islands, Virgin Gorda , Anegada en Jost van Dyke.

We ankeren even op Norman Island  in the Bight. snel het water in maar geen koraal, wel een schilpad deze keer.  Dan steken we over naar Peters  Island waar we voor de nacht blijven liggen.  We varen van West naar Oost dus meestal geen bezeilde koers.  Vanaf nu  zijn het  allemaal kleine afstanden  en motoren we vaak, als het even kan met het fokje bij.  

 30 april 2013 een heel bijzondere dag. Hadden we nu maar een koningsvlag aan boord (zoals een andere NL boot) . Helaas lukt het niet om live beelden te zien maar wel genoeg informatie uit krantenberichten.  Want het is toch wel leuk om het oranjefeest een beetje te volgen. En met de Telegraaf op de tablet gaat dat lukken, al een week lang alleen maar oranje nieuws !. Zo weet ik gelukkig ook alles van de jurken, de hoeden en het zwaaien van de allerliefste prinsesjes.

 
We zijn intussen overgestoken naar  Road Town de hoofstad van Tortola. We ankeren voor de cruiseship terminal. Nogal onrustig maar het is rustig weer en het anker houdt prima zoals altijd.  Achteraf hadden we beter door kunnen varen tot Village Marina waar een leuke ankerplek is . De cruising guide suggereert dat er nooit plaats is maar vandaag was er voldoende ruimte.

We  moeten nu inklaren bij British Customs, pech dat er net een ferry bootje binnenkomt, want die heeft voorrang.  Voor $20 (en geen ponden ) mogen we 5 formulieren invullen, 4 loketten bezoeken en 4 uiterst onvriendelijke dames begroeten.  Opvallend genoeg is men op de BVI’s niet echt vriendelijk of beleefd. Het zij zo.

We hebben weer wat boodschappen kunnen doen , vooral vers spul. De volgende morgen tanken we de water  bij  Village Marina waar we goed langzij kunnen komen.

 Marina Cay onze volgende bestemming  ligt een paar uurtjes motorsailing verder.  Een schilderachtig eilandje  met  gebouwtjes in kleurige Carieb kleuren.  Zo net na de lunch is het redelijk rustig en zijn de moorings voor het uitkiezen.  Tot onze verbazing ligt ’s avonds alles vol en moeten  de laatkomers voor anker.  Minstens 30 boten om ons heen. Aan de overkant, naast het vliegveld nog 2 baaien met evenveel boten.  Dit is dus BVI, Charters paradijs !!.  80% van de boten zijn  huur-catamarans.  We voelen ons als op een terrasje aan een drukke boulevard.

De volgende ochtend vinden we een mooie snorkelplek , het koraal is aardig maar de verscheidenheid aan vis is groot.  Als we genoeg hebben van het boten kijken varen we een halve mijl verder en liggen in een prachtig rustige baai, helemaal alleen met de pelikanen die onvermoeid hun visjes vangen.

 

Intussen is het vrijdag 3 mei. We vertrekken vroeg, geen wind en we motoren naar de overkant. Virgin Gorda en wel specifiek The Baths op de Zuid West punt.  The Baths zijn grote rots formaties waar het water soms met veel geweld tussendoor  spoelt. Vandaag is het rustig weer dus niet zo spectaculair, maar het is wel mooi.   Na een paar uur staan we onze mooring af aan boten die gewoon in de rij liggen voor een mooring  (verboden te ankeren hier). We varen naar  Spanish Town de hoofdplaats van Virgin Gorda en klaren uit. Officieel moeten we nu binnen 12 uur vertrekken maar dat  is niet onze bedoeling.  Morgen gaan we  op het fokje ( windshift naar Zuid ) naar  Gorda Sound.

Saba rock is een populaire ankerplek maar we gaan net om de hoek liggen ten Zuiden van Eustatia.  Heerlijk rustig en het mooiste blauwe water wat ik tot nu zag in de BVI.   Natuurlijk bezoeken we de bar op Saba Rock, ook hier weer veel  vakantiegangers en de baai ligt vol met boten.

Het is  nu zondag 5 mei en we wachten op een beetje wind om over te steken naar St.Maarten.  Zoals het er nu uit ziet wordt dat dinsdag.   Er staan nog genoeg klussen op de lijst om van de maandag maar eens een ‘werkdag’ te maken.

 

Puerto Rico

Van dinsdag 09 tot zaterdag 20 april ’13,  liggen we in Ponce, Puerto Rico.

 

 We halen de fietsen uit de  ‘’garage’ en brengen ze naar de wal. In tegenstelling tot de nuffige mensen van de Marina (toegang $10 p.p.p.d.)  zijn de leden van  van de fishing club uiterst vriendelijk en mogen we de dinghy gratis afmeren, de fietsen stallen en gratis gebruik maken van een uitstekende Wi-Fi  verbinding.

 Heerlijk weer eens op de fiets, ook al zijn er geen fietspaden ! We gaan Ponce centrum eens verkennen.  Het is niet veel, wat oude huizen , een park met kerk, een autovrije winkelstraat en niet veel meer.  Bij een volgende bezoek vinden we pas een leuk koffie barretje, gewoon in een ‘rommel’winkel.

Op vrijdag 11 april  verwachten we  de Indira van Freek en Willeke en gaan dus niet te laat terug.  Als we bij de boot komen zijn ze net gearriveerd, leuk gezicht om ze naast ons te zien liggen. Snel aan boord en bijpraten. We eten bij ons aan boord en maken plannen.  Zondag en maandag huren we een auto en boeken een B&B in San Juan.

 El Yunque in het Noord Oosten van PR is ons doel, een tropisch regenwoud met watervallen, zicht op de Atlantische Oceaan en de Caribische Zee en wandel mogelijkheden. De bergschoenen liggen in de auto.  Helaas valt het een beetje tegen. De vegetatie is prachtig, grote verscheidenheid  en nog enkele echt oude, grote bomen . Bij de waterval is het erg druk en de ‘hiking trails’ zijn betonnen paadjes. Met de auto kun je door het hele park rijden en iedere attractie (uitzichtpunt, paadje of waterval) heeft een parkeerplek en een kiosk.  Misschien zijn we vergeten dat we hier min of meer in Amerika zijn, alles efficiënt en modern  !!

 

Overigens is de beslissing over de status van PR nog steeds niet genomen. Worden ze  Amerika’s  51^e staat of behouden ze de status quo en blijft het  soort commonwealth  van de USA. Recentelijk heeft de bevolking met krappe meerderheid gekozen voor de 1^e optie, maar of dat ooit door de senaat zal komen blijft de vraag.  Ondanks de grote invloed van Amerika is de sfeer  gelukkig vooral Caribisch.

Ons B&B in San Juan in de moderne uitgaanswijk Condado is erg leuk, bij het ontbijt ontmoeten we de Nederlandse eigenaar , hoe toevallig.  Na enig zoeken eten we bij een uitstekend Chinees restaurant. De volgende morgen bezoeken we de oude stad. Freek en Wil gaan hun eigen weg en wij slenteren rond en laten ons rijden door het toeristen treintje, we kennen de stad immers al van ons bezoek vorig jaar. We lunchen samen en gaan om 4 uur terug richting Ponce. 

Zowel heen als terug rijden we gedeeltelijk via toeristische wegen. Puerto Rico is een prachtig land, 161x56 km groot. Plus een paar eilanden.  Vanaf zee komt het als een groenen deken uit het water omhoog.  Het land is zeer heuvelachtig zonder echt  hoge pieken.  De wegen zijn goed en doen soms denken aan Zwitserse bergweggetjes met flinke haarspeld bochten.  Bijna was ik weer wagenziek.

Terug in Ponce stoppen we bij de supermarkt en kunnen Freek en Wil flink inslaan voor hun verdere tocht.   We borrelen en eten meestal samen .  Donderdag 18 april gaan zij weer verder in Westelijke richting.

Wij blijven nog even, vrijdag is vrij slecht , 2 boten raken van hun anker.  Een, een  catamaran heeft een sleepbootje  nodig om terug te komen.. Gelukkig ligt de Lion King stevig.

Wanneer we onze laatste vers boodschappen gaan doen is de supermercado net bevoorraad . Goed vlees, groente en yoghurt, prima

 

Zaterdag 20 april (Susan is jarig)  willen we vroeg vertrekken maar de motor start niet. Een lege accu !!

Gelukkig wel met een starkabel op de andere accu.  We motorsailen naar Bahia Jobos en gaan voor anker.  Er is een klein dorpje en het is zeer landelijk. We wandelen wat rond,  drinken een biertje en  dan terug aan boord.

Nu aan de slag,  accu en bedradingen worden nagekeken. Uiteindelijk concluderen we dat de generator toch te veel van de startaccu trekt.  Het ding is intussen 8 jaar oud, dus maar vervangen. Wel een vervelend moment want accu’s zijn in Amerika erg duur.

De volgende ochtend varen we naar de baai van Puerto  Patillas. Het ziet er leuk uit, geen industrie, mooi groene heuvels  en wit stand . We halen de dinghy uit de garage, motor erop etc.  en gaan naar de kant.  Het is zondag en het strand is vol met grote families en overal heerlijke BBQ luchten. Een echt zondags uitje voor de mensen uit  Arroyo.   De fraaie voorzieningen zoals, toiletten, douches, kinderspeelplaatsen, betonnen paadjes en keurige kioskjes geeft duidelijke  de Amerikaanse inbreng weer.  Wij vinden een onverhard pad dat ons door mangrove en bebossing  voert  en goed is voor een mooie wandeling.  Daarna zoeken we een kroegje, de 1^e zonder internet maar erg leuk. 2^e Keer meer succes, Wi-Fi maar ook keiharde muziek, snelle motoren en glimmende jeeps.  We  checken mail en halen een gribfile binnen, dan vlug naar de boot.

Onze dinghy ligt voor het huis van Don, een gezellige man uit Texas die beslist wil dat we even binnen komen.  Daar ontmoeten we nog wat andere cruisers en vertellen we de bekende verhalen. Waar kom je vandaan, waar ga je naar toe, wat heb je meegemaakt etc etc.  Iemand heeft gekookt en we moeten beslist aanschuiven. Het wordt een gezellige avond en de volgende morgen mag ik mijn was bij Don in de machine gooien.  Don en zijn vrouw zijn met de boot in Patillas aangekomen, hadden het zo naar hun zin dat ze een huisje kochten wat hij nu aan het opknappen is. De boot ligt nog steeds voor de deur.

Dinsdag de 23^e gaan we weer verder en besluiten naar Fajardo te varen. De laatste haven aan de westkust van PR.  Daar is een watersportwinkel waar we een nieuwe accu kopen.   We ankeren bij isleta Marina net tegenover Fajardo. 

De volgende morgen met de publico (lokaal busje) naar de shopping Mall waar ook West Marine zit, plus een McDonalds, wel koffie maar slecht internet. Dat zijn we niet gewend van de Mac. We vinden wat we nodig hebben voor de boot, slaan ook verst fruit, groente en yoghurt in. Het kost moeite om een taxi te pakken maar hij brengt ons wel  helemaal naar de dinghy en helpt zelfs om de accu in het bootje te hijsen.  Mensen zijn erg aardig en behulpzaam hier.

Weer aan boord moet Harry aan de slag.  De accu’s zitten onder de vloerplaten in het midden van de boot. Alles strak naast elkaar. Even een hoop werk om de ouder eruit te halen en de nieuwe erin te zetten , past allemaal net. De moeite wordt beloond en  de motor start weer.  Dat vaart toch wel iets veiliger.

Donderdag 25 april 2013 gaan we weer verder, naar  Culebra, slechts 25 mijl als het bezeild zou zijn.  Culebra is onderdeel van  Puerto Rico.  We gooien om 1500  het anker uit achter in Bahia Honda, vlak voor Dewey, het stadje.  We blijven een dagje liggen. Lopen naar Flamingo Beach, inderdaad heel mooi (zegt de loneley planet) zelfs al is het er niet meer rustig.  Dewey is best aardig, wel jammer dat er zo veel auto’s op het kleine eiland rijden.  Er is een goede ferry verbinding met Fajardo en ook een vliegveld voor kleine toestellen. Veel toeristen komen voor een weekend, kleine week of als dagtoerist vanuit Fajardo.

van Dominicaanse Republiek naar Puerto Rico

Uiteindelijk na 3 pogingen was de nieuwe Bimini goed. De 2 eerdere versies waren te hoog en pasten niet onder de giek. Iets maken kunnen ze prima maar meten en nog eens nameten zit er niet bij. Je doet het gewoon op de gok !! Het kostte wat ergernis (helemaal fout) en vooral wat tijd (die hebben we toch genoeg !!)  Met het resultaat zijn we wel heel blij. Vooral jullie blog schrijfsters die nu eindelijk de hele dag buiten kan blijven tijdens het varen.  Geen last van zeeziekte meer en voor de noodzakelijke binnen activiteiten (vooral koken) was een klein beetje cinnarizine meer dan genoeg.

Intussen is het zaterdag 6 april. Volgens voorschrift komt  de douane op het laatste moment controleren (alle kastjes open etc etc) . Als ze geen onrechtmatigheden vinden  krijg je een Zarpe (uitklarings bewijs) en moet je onmiddellijk wegvaren.   Voor die tijd dus alle laatste klusjes afhandelen. Geld wisselen, betalen, laatste boodschappen en dan ontdekken dat je veel te veel gewisseld hebt en dus weer naar de money changer om dollars te kopen . Met Dominicaanse pesos doe je verder niet veel en dollars kun je overal gebruiken.

Maar om 14.30 trossen los en vertrekken we uit Boca Chica.  Een stevige wind uit het oosten, dus op de neus en gaan we weer vrolijk kruisende koersen varen.  Het oorspronkelijke plan was om in 1 keer naar Puerto Rico te varen. Har was intussen  van mening veranderd, maar helaas vergeten mij dat te vertellen . We gaan ankeren als het donker wordt.  Geen probleem,  een mooie ankerplek is altijd leuk.

Isla Saona

Maar een klein ongelukje veroorzaakt een  verticale scheur in het grootzeil net onder het 2e rif. Niet heel erg maar toch beter om zo snel mogelijk  te repareren. Een van de wagens zat niet goed vast aan het grootzeil, al varend repareren we dat maar door te veel druk op het zeil ontstaat de scheur.  We laten het zeil tot rif 2 zakken en varen rustig verder tot Isla Catalina  op 018’21.8 en 069’01.8W, mooi rustig plekje. De volgende ochtend  repareren we het zeil als volgt, eerst bij elkaar houden met de ‘bootmans steek’  wat  inderdaad heel goed gaat en daarna plakken we er aan beide kanten zeil tape overheen.  Als het klaar is gaan we weer verder, er is weinig  wind en we  motoren  verder richting Isla Saona.  Redelijk in de luwte van het eiland vinden we een prima plek ,mooie zandbodem en het anker ligt in 1 keer vast. Als we klaar zijn duiken we het water in en zwemmen naar de kant.

Er wonen wat mensen op het eiland maar hoofdzakelijk om  toeristen te ontvangen die er voor dagtochten komen.   Het ziet er mooi uit, prachtig strand, palmen etc. Zoals je in de Carieb verwacht. We wandelen langs het strand  en ontmoeten  andere  Franse zeilers. Daarna  zwemmen we terug naar de boot. Weinig te zien onderwater, maar opeens zien we een grote pijlstaartrog doodstil  liggen. Pas wanneer we over hem heen zwemmen en schaduw maken  ‘vliegt’ hij gracieus weg. 

Maandagmorgen op tijd vertrekken,  op de motor tot de ZW punt van Isla Saona en dan de Mona Straat oversteken, 90 mijl breed. Iedereen doet alsof dat heel zwaar is. Het valt wel mee, zeker  wanneer je met de wind mee zeilt. Die altijd uit het oosten komt. Soms een beetje ZO of een beetje NO maar in principe Oost.  Wij moeten er tegenin en dan is het een pittige en langere tocht, maar het lukt natuurlijk prima. Soms wat motoren , vooral veel zeilen.  We varen de nacht door.  Wanneer we onder de kust van Puerto Rico zijn neemt de wind toe en wordt het laatste stuk naar Ponce nog een heel eind.  De zee is ruig .  Achter ons 2 schepen die al snel hun zeilen laten zakken en langs de kust motoren.  Wij zijn toch net een uurtje eerder in Ponce !!

Het is dinsdag , 1500 uur  wanneer we de goed betonde aanloop route bij Ponce binnen lopen.  De fok is weggehaald maar we denderen nog steeds met 5 knopen en halve wind op de ingang van de baai af.  Ik krijg met deze snelheid de sleepgenerator niet binnen, in principe doen we dat voordat de motor aan gaat om te voorkomen dat de lijn in de schroef kan komen.  Nu eerst maar het grootzeil omlaag , de motor aan en dan lukt het wel.  We zoeken een ankerplekje voor de jachthaven.

Puerto Rico is een staat van de USA, dat betekent direct  USA Border control and Immigration bellen om te melden dat je op hun grondebied aangekomen bent !  Moeten  we verdorie ook direct naar de kant om de douane te ontmoeten.  Eigenlijk zijn we te moe om de dinghy eruit te halen, op te blazen, motor erop etc. Maar de betreffende officer had daar geen boodschap aan.  Vooruit dan maar.

 Achter ons ligt een Nederlandse boot, en we zeggen even hallo . Het is de Skua van Mia en Wytze,  we kletsen al snel een uurtje weg. Maar dan worden we toch echt heel moe. Het is heel gezellig en de volgende avond  wisselen  we ervaringen uit op onze boot.

 De volgende ochtend  melden we ons opnieuw op het kantoor bij Douane etc. en na 1 uur hebben we de cruising permit en een inklarings bewijs.  Welkom op Puerto Rico en netjes melden in iedere haven !!.

We blijven voorlopig  in Ponce,  Freek en Willeke varen met de Indira deze kant op en dan gaan we samen wat ondernemen.